الاستعانة في المبدأ و الختام كلام شاهصاحب ( مؤلف تحفه ) در تخلطئه از سند و دلالت حديث طير قال الفاضل النّحرير حديث چهارم روايت انس بن مالك انّه كان عند النبى صلّى اللَّه عليه و سلم طائر قد طبخ له و اهدى إليه فقال اللّهم ائتنى باحبّ الناس ياكل معي هذا الطّير فجاءه علىّ و اختلف الروايات فى الطير المشوي ففى رواية انّه النحام و فى رواية انّه حبارى و فى رواية انّه حجل و اين حديث را اكثر محدثين موضوع گفته‌اند و ممّن صرّح بوضعه الحافظ شمس الدّين الجزدى و قال امام اهل الحديث شمس الدين ابو عبد اللَّه محمّد بن احمد الدّمشقى الذّهبى فى تلخيصه لقد كنت زمنا طويلا اظنّ انّ حديث الطّير لم يحسن الحاكم ان يودعه فى مستدركه فلمّا علقت هذا الكتاب رأيت القول من الموضوعات الّتى فيه و معهذا مفيد مدعاهم نيست زيرا كه قرينه دلالت مىكند بر آنكه احب الناس الى اللَّه در اكل مع النبى مراد باشد و بى شبهه حضرت امير درين وصف احب الناس بود بسوى خدا زيرا كه هم كاسه شدن فرزند يا كسى كه در حكم فرزند باشد موجب تضاعف لذّت طعام مىشود و اگر احب مطلقا مراد باشد نيز مفيد مدعا نيست زيرا كه احبّ الخلق الى اللَّه چه لازمست كه صاحب رياست عام باشد بسا اولياى كبار و انبياى عالى مقدار كه احب الخلق الى اللَّه بوده‌اند و صاحب رياست عامّه نه بوده‌اند مثل حضرت زكريا و حضرت يحيى بلكه حضرت شمويل كه در زمان ايشان طالوت به نصّ الهى رياست عام داشت و نيز محتملست كه ابو بكر در آن وقت در مدينه منوره حاضر نباشد و دعا خاص بحاضرين بود نه بغائبين بدليل اين قول اللّهمّ ائتنى زيرا كه غائب را از مسافت دور آوردن درين يك لمحه كه مجلس اكل و شرب بود بطريق خرق عادت متصورست و انبيا خرق عادت از حق تعالى طلب نه مىكنند مگر در وقت تحدّى باكفار و الّا جنگ و قتال و تهيهء اسباب ظاهر نمىكردند و بخرق عادت كار خود از پيش مىبردند و يحتمل ان يكون المراد به من هو من احبّ الناس إليك و اين استعمال بسيار رايج و معروفست كما فى قولهم فلان اعقل الناس و افضلهم و بر تقديرى كه دلالت بر مدعا مىكرد و مقاوم اخبار صحاح كه صريح دلالت بر خلافت ابو بكر و عمر دارند نمىتوانست شد مثل اقتدوا بالّذين من بعدى أبى بكر و عمر و غير ذلك بررسى و كشف مغالطات و دعاوى دروغين شاهصاحب ضمن ده فائده اقول مستعينا بلطف الخبير البصير ابطال و توهين و تكذيب و تهجين حديث طير بعد ابطال حديث ولايت و تعقيب آن بابطال حديث مدينة العلم و حديث تشبيه و حديث نور و امثال آن دليل كافى و برهان وافى و شاهد شافى بر كمال و لا وصفا و بلوغ‌اند اقصى در انصاف و حياء و خلع ربقه جلاعت و احتراز تمام از صفاقت و اجتوا و كراهت و اشميز از و عيافت از جسارت جالب خسارت و زينت بخشى مسند تحقيق و هدايت و صدر آراى مجلس اتقان و رزانت و حيازت قصب سبق در مضمار ايقان و ولايتست و عقول اهل فضل و تمييز و انصاف به اين مبالغه و اغراق در تكذيب فضائل وصى على الاطلاق سلام اللَّه عليه مادام الشمس اشراق خيره و حيران و ارواح متقذره مسيلمه